ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των μαθητριών, που τους άρεσε η παρέλαση. Η συμμετοχή σε αυτήν μου πριμοδοτούσε με καλή βαθμολογία την μετριότητά μου, ενώ το προαύλιο του σχολείου ήταν πιο ενδιαφέρον, έτσι άδειο μόνο με εμάς την ώρα που στις γκρίζες και κρύες αίθουσές μας ο καθηγητής παρέδιδε άοσμη χημεία ή ακόμα πιο στείρα φυσική. Περισσότερο, νομίζω ότι μου άρεσε η πειθαρχία στην οποία μας ασκούσε, μια πειθαρχία αγγελικής στρατιάς στα μάτια μου περισσότερο, παρά στρατιωτικής. Την ημέρα της παρελάσεως, τα τύμπανα και τα χάλκινα δονούσαν μέσα μου το καρδιοχτύπι της Μπουμπουλίνας ή της Σουλιώτισσας, ανάλογα με την εθνική επέτειο. Μια περηφάνεια, όχι του περήφανου, αλλά του ταπεινού που τα κατάφερε ένα πράμα και που λίγο αργότερα εκφράστηκε τόσο πολύ για μένα καλά στους στίχους του «είμαστ’ ακόμα ζωντανοί, …στη σκηνή». Περισσότερο καλά και από τον εθνικό μας ύμνο.

Μεγαλώνοντας, συνέχισα να καμαρώνω άλλες μαθήτριες και μαθητές και ταυτόχρονα αναρωτιόμουνα για την σύγχρονη έννοια του πατριωτισμού.
Μπερδεύτηκα.

Σε μια χώρα που τα κόμματα απαντάνε για την 16η Σεπτεμβρίου στις 11 Νοεμβρίου, που κάνουμε πρόωρες εκλογές για να συζητήσουμε ένα μήνα μετά τις ακόμα πιο πρόωρες που έρχοντα, και που εμείς, όλοι ψηφοφόροι κάποιου και κάποιων που δεν αντιλαμβάνονται το ποσοστό φτώχειας, πρέπει άραγε να επιφορτίσουμε την νέα γενιά με το βάρος ενός πατριωτισμού που εμείς προδώσαμε;
Εξαργυρώνουμε δηλαδή την ανυπαρξία του Έλληνα πατριώτη, με το θέαμα της σχολικής παρελάσεως όσων ακόμα ούτε ψηφίζουν, ούτε πάνε στον πόλεμο λόγω ηλικίας ακόμα και αν γίνει συστράτευση; Ή μήπως εξαργυρώνουμε έναν τόμο βιβλίου σχολικής Ιστορίας; Και καλά εμείς. Άλλοι σαρανταρίσαμε, άλλοι σαρανταπενηνταρίσαμε και μέχρι εκεί, γιατί οι πιο –αρίσαμε, άσε… είδαμε.
Τα ίδια τα παιδιά αναρωτήθηκα, τι κάνουν; Σε ένα σύστημα που σου επιβάλλει να παρελάσεις για το παρελθόν σου και δεν νοιάζεται για το μέλλον σου, εσύ τι κάνεις; Ξαπλώνεις σε μια καφετέρια και όταν πλησιάζει μικρόφωνο να σε ρωτήσει τι γιορτάζουμε, ξύνεις το τσουλούφι; Γιατί το επιτρέπεις; Γιατί δεν πήγες στην τάξη, στον δάσκαλο, στον πατέρα σου, στο διαδύκτιο να ρωτήσεις: «τι γιορτάζουμε ρε;» Και όταν σου πουν το ό,τι και με τον όποιο τρόπο, πες κι εσύ «α, ναι; Ε, θα πάω!». Και πήγαινε. Γυμνάσου στο προαύλιο, συνέλεξε τις πληροφορίες σου για τα γεγονότα του παρελθόντος που θέλουν να τα εξαργυρώσουν στην πλάτη σου, συνέλεξε και αυτά που θέλεις να αντιπαραβάλεις και που ζεις στην σημερινή δική σου ιστορία του δικού σου έθνους και της δικής σου γενιάς και παρέλασε φαντάρος πειθαρχημένος,…
…. φορώντας τα πράσινα σπορτέξ σου
…καταθέτοντας μια χούφτα στάχτη στο μνημείου του Αφανούς Στρατιώτη, γιατί άγνωστος στρατιώτης δεν υπάρχει. Αφανής μόνο, δηλαδή που δεν βρέθηκε να θαφτεί.

Κανείς σας δεν συνεννοήθηκε σε αυτήν την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου με τους άλλους συμμαθητές και συμμαθήτριες να δώσετε το παρών μέσα στο σύστημά τους με τον δικό σας τρόπο. Μπλε-άσπρο και πράσινα σπορτέξ παπούτσια.
Εγώ η νεράιδα φέτος έτσι ήθελα να σας καμαρώσω. Όλους για όλους, μηδενός εξαιρουμένου. Με μια συμμετοχή που να ξεπέρναγε κάθε προηγούμενο.

Ζήτω το Έθνος, λοιπόν, της γενιάς των πράσινων σπορτέξ και της μιας χούφτας στάχτη. Της γενιάς και του έθνους που έφτιαξαν αυτοί που ενεχυρίασαν το αίμα νεκρών, ξυπόλυτων ηρώων.
Γιατι... το μόνο που ζητάνε οι ήρωές μας τελικά, είναι να τους ντύσετε τα γυμνά τους πόδια με τα πράσινα σπορτέξ σας παπούτσια.

c.u.
Ετοιμαστείτε. Θάρθει και η 25η Μαρτίου.