Ο σώσον, ο σώζον και η ψυχή η έρμη*~*~~** Καλό μήνα
Κανείς δεν μπορεί να σώσει κανέναν.Αυτό είναι μια πάγια τακτική που διδάσκεται ως μεγάλη Αλήθεια. Κι όμως Ένας, γεννήθηκε για να σώσει το κόσμο. Αυτό δεν μας λέει τίποτα;
Αναζητώντας τη δική μου αλήθεια, αναζήτησα τα σοκάκια εκείνα που υποψιαζόμουν να υπάρχουν παράπλευρα του γνωστού δρόμου που προανέφερα. Όχι για να απορρίψω την αλήθεια που μέχρι τώρα γνώριζα και είχα διδαχτεί να με διακατέχει, αλλά για να την εδραιώσω ως επιλογή μου συνειδητή. Ή να δω και άλλες τις διαστάσεις που μπορεί να ισχύουν κατά περίπτωση.
Εξάλλου, ταυτόχρονα μου διδάσκουν την εξάλειψη του Εγώ, προς όφελος του συνόλου και η κατάσταση που μου διδάσκουν για την σωτηρία φαντάζει τεράστια εγωιστική και μοναχική: εσύ και οι ψυχές του σύμπαντος, λες και οι ψυχές οι ζώσες είναι κάτι που δεν μας αφορά.
Πώς το Εγώ και οι Άλλοι, μπορούν αρμονικά να συνυπάρχουν σε μια σωτηρία, σε μία διάσωση;Η μέθοδός μου, αλάνθαστη για την προσωπική ψυχική μου υγεία, δεν με πρόδωσε ποτέ άλλοτε, οπότε αυτόματα πλέον πήρα αλλιώς το τιμόνι κι έβαλα πλώρη για ασφαλή απάγκια, που μπορεί να μην είναι το κεντρικό μεν λιμάνι, είναι όμως μια ασφάλεια σε εναλλακτικές περιπτώσεις.
To crisis management, η διαχείριση κρίσεως δηλαδή, με έχει διδάξει ότι πρέπει πάντα να υπάρχουν εναλλακτικά σενάρια δράσης. Αφού υπάρχει αυτός ο αποδεκτός κι επιβεβλημένος κανόνας στην επιχειρηματική δράση, γιατί να μην εφαρμόζεται και στις επιχειρήσεις φιλοσοφικής αναζήτησης;
Η διπλή διάσταση της λέξεως επιχείρηση στην ελληνική γλώσσα εξακολουθεί να με συναρπάζει και προσπαθώντας να μην κάνω το λάθος να τις διαχωρίσω, λες και είναι αντίθετες κι όχι συνώνυμες, αφήνω να πλανάται στον αέρα η διάσταση της χρήσης της κάθε φορά.
Εξάλλου, η αίσθηση των εννοιών δεν με εκφράζει όταν ισοπεδώνονται προς χάριν της επεξήγησης.
Μια άλλη επιχείρηση, η επιχείρηση διάσωσης που εδραιώνει την ορθότητα της θέσεως, ότι πρώτα σώζουμε τον εαυτό μας πριν επιχειρήσουμε να σώσουμε κάποιον άλλον, ενισχύει ταυτόχρονα και τη θέση ότι, τελικά σώζουμε και αλλήλους. Η απαραίτητη παράμετρος όμως είναι να έχουμε πρώτα σώσει εαυτούς.
Στην επιχείρηση, λοιπόν, διάσωσης ενός αεροπορικού ατυχήματος, οι αεροσυνοδοί με την παρουσία τους και μόνο μας θυμίζουν ότι υπάρχει κάποιος εκεί σε διαθεσιμότητα να μας σώσει. Οι ίδιες. Το πρώτο λοιπόν που κάνουν πριν μας δείξουν πώς να σωθούμε, είναι να εξασφαλίσουν οι ίδιες την δική τους διάσωση. Κατόπιν, μας δείχνουν πώς να σώσουμε τους εαυτούς μας και τονίζουν το σημαντικότερο: αν έχουμε παιδιά, ή διπλανό που κινδυνεύει, πρώτα φοράμε εμείς οι ίδιοι την μάσκα οξυγόνου και μετά βοηθάμε τους άλλους.
Εκείνη την μοναδική στιγμή που στο διδάσκουν συνειδητοποιείς, ότι για το πολυτιμότερο που έχεις στο κόσμο, το παιδί σου, προκειμένου να το σώσεις, πρέπει να έχεις σωθεί ο ίδιος. Πώς να το σώσεις, αν ο ίδιος δεν αναπνέεις;
Πώς να σώσει ο ναυαγοσώστης κάποιον που πνίγεται, αν ο ίδιος δεν γνωρίζει κολύμπι; Αν, στην αδεξιότητα του ανθρώπου που κινδυνεύει να πνιγεί, η πράξη να κρεμαστεί από πάνω του δεν αντιμετωπιστεί με ελεγχόμενη βία, ώστε να τον ακινητοποιήσει και να κολυμπήσει και για τους δύο, θα χαθούν αμφότεροι.Ήδη ανέφερα δύο περιπτώσεις, που ένας άνθρωπος, σώζει έναν άλλον.
Η θέση, ότι δεν ήταν επιλογή τους και ότι ήθελαν να σωθούν άρα και βρέθηκε ο τρόπος, δεν έχει επιχειρήματα που να ευσταθούν, διότι την ίδια ώρα που κάποιος κινδυνεύει είτε από πνιγμό αν για παράδειγμα είναι μέσα σε πλοίο, είτε από πτώση αεροσκάφους εν όσω ταξιδεύει, άλλο τόσο κινδυνεύει εντός του ίδιου μέσου και κάποιος που δεν το επιθυμεί! Το αν πιστεύει ή όχι ότι θα σωθεί έχει πάλι τις δικές του παραμέτρους.
Οι δάσκαλοι όμως αυτοί που μας διδάσκουν ότι δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν, έχουν παραγκωνίσει τον μεγαλύτερο Διδάσκαλο. Δεν αναφέρομαι σε όσους δεν τον πιστεύουν, διότι τουλάχιστον αυτοί είναι πιο ειλικρινείς.
Όσοι όμως τον πιστεύουν, τον ίδιο ή γενικότερα την θειότητα, μου δημιουργούν απορίες.
Καταρχήν ο ίδιοι εμφανίζονται ως σωτήρες. Ξέρουν τη μεγάλη αλήθεια, το συμπαντικό μυστικό, το έχουν ακούσει δια στόματος αγγέλων ή άλλων οντοτήτων που αμφιβάλλω για την ικανότητα διαχωρισμού της ποιότητάς τους και της προέλευσής τους, φτάνουν να αγγίζουν το φως παραγνωρίζοντας όμως την ύπαρξη του σκοταδιού λες και ξαφνικά καταργήθηκε, και κυρίως είναι απόλυτοι προς την αλήθεια που μοιράζονται μαζί μας -εν μέρει πάντα-, χωρίς να αφήνουν περιθώριο ανάπτυξης σκέψης.
Μα αυτό, είναι στέρηση ελευθερίας ψυχής, εξόδου από τον παγιωμένο νου, και στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων της ψυχής εν ζωή. Κατά κάποιο τρόπο, εμφανίζονται ως εκλεκτοί που ήρθαν να μοιραστούν μαζί μας τις εμπειρίες τους που είναι πιο μοναδικές από τις δικές μας, τα λόγια του θεού που τους ψιθύρισε ο ίδιος, ή οι άγγελοι ή οι νεράιδες ή τα ξωτικά ή οι ουράνιες οντότητες ή ο κοσμικός νους, στο αυτί την ώρα που είχαν φώτιση.
Εμάς κατά κάποιο τρόπο ο Θεός και τα παρελκόμενα του αθέατου θεάματος, δεν μας μιλάνε και δεν μας φωτίζουν. Κατ αυτούς πάντα. Όμως, ο Θεός είναι εκεί για όλους, μας λένε και το πιστεύω, μας ακούει όλους και επίσης το πιστεύω, μας προστατεύει και μας φωτίζει.
Τι γίνεται όμως και αυτοί είναι φωτισμένοι κι εμείς σκοτεινιασμένοι; Γιατί, έτσι είναι. Αν αυτοί είναι φωτισμένοι κι εμείς δεν είμαστε, ή δεν είμαστε ακόμα, τότε είμαστε όχι στο Φως που ξαφνικά δεν είναι για όλους λες και δεν πληρώσαμε το ρεύμα στην ΔΕΗ, αλλά στο Σκοτάδι. Τιμωρία ένα πράμα. Μια τιμωρία που κατ άλλους την δίνει ο Τιμωρός Θεός, αυτός που σε άλλες φιλοσοφίες των ίδιων δασκάλων, είναι ελεήμονας και παντελεήμονας. Σύγχυση ε; Ε,ναι. Και η σύγχυση προκαλείται για να υπάρχει η ανάγκη.
Η ανάγκη της σωτηρίας, ή της καθοδήγησης για σωτηρία. Και τότε, έρχεται ο φωτισμένος δάσκαλος, σαν από μηχανής θεός, να βιώσει την ματαιοδοξία της θεοποίησης από τους σκοτεινιασμένους μαθητές, που ποτέ δεν τους αναζητά αλλά πρέπει να τον αναζητήσουν.
Έτσι, μπαίνει ο μαθητής στο τρυπάκι του να κυνηγάει τον φωτισμένο δάσκαλο. Έχετε δει κανένα άλογο κούρσας, να κυνηγάει τον προπονητή του να του δείξει την τεχνική να τρέχει με άριστες επιδόσεις; Εγώ προσωπικά, μια και μεγάλωσα κοντά στον Ιππόδρομο, έβλεπα τον προπονητή που ήθελε να προκριθεί το άλογό του να είναι κάθε μέρα εκεί χαράματα και να το έχει σε πρόγραμμα. Ένας δάσκαλος-προπονητής, υπηρέτης. Ο μεγαλύτερος και σεβαστότερος προπονητής, ο Χριστός, αναζήτησε τους μαθητές του... Τι μεγαλείο, να το σκεφτείς και μόνο!
Τελικά, οι νεοδάσκαλοι αυτοί, που μοιάζουν περισσότερο με έμποροι ναρκωτικών, που σου δίνουν ολίγον δωρεάν για να γλυκαθείς, μετά σε αναγκάζουν να ξεπουλήσεις ό,τι έχεις και δεν έχεις για να ...σωθείς μόνος σου μεν, μέσω αυτών δε. Σε αυτή μου τη σκέψη, αναζητώ την φωνή της Μάνας των Μήτσων του Λαζόπουλου: παράααλογοοοο;;;
Συνεχίζοντας, να παίρνω το τιμόνι του μυαλού μου όλο αριστερά, όλο και πιο αριστερά, για την ορθολογική σκέψη, ώστε να ισορροπήσει και να τα βρει αρμονικά με την φιλοσοφική σκέψη, βλέπω ότι οι δάσκαλοι αυτοί, οι δήθεν, μια και το δήθεν έχει άρωμα γοητείας, και δεν σε αφήνει να μυρίσεις την μπόχα τους, αναζητούν την δική τους σωτηρία μέσω των σκοτεινιασμένων, αφού απορροφούν και το λιγοστό φως αθωότητας που τους έχει απομείνει.
Η αθωότητα είναι από μόνη της φως και δεν χρειάζεται την διαφώτιση κανενός. Μπορείς να φωτίσεις το φως; Όχι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις στο Φως είναι ή να το δεχτείς να υπάρχει, ή να το σβήσεις. Αφού, λοιπόν αμφισβητούν την φωτεινή πηγή της αθωότητας, και δεν την δέχονται να φωτίζει μόνη της κι αυτεξούσια, επιβάλλοντας τον παραλογισμό τους και την δήθεν φιλοσοφία τους -ένα copy paste του ενός από τον άλλον φιλόσοφο με αιρετικές διαφοροποιήσεις-, την σβήνουν και την καταργούν, ώστε να της δημιουργήσουν την εκ φύσεως ανάγκη της να ξαναλάμψει!
Αν υπάρχει δικαστήριο ψυχών, αυτή η πράξη εντάσσεται στα κακουργήματα εκ προθέσεως και δεν απαλλάσσεται ούτε λόγω βλακείας.
Πρόκειται για έναν εκ προ μελέτης σχεδιασμό ενός σκοτεινού νονού που έχει στην δούλεψή του καμπόσα ξεστρατημένα βαφτιστήρια, που υποκλίνονται με σεβασμό στην μάμα επικαλυμμένη θειότητα.
Διάβολος λέγεται αυτό, σατανολατρεία λέγεται, δεν ξέρω. Αν, όντως αυτόν εκπροσωπούν και την ενέργειά του μέσω της παραμύθας (έτσι δεν λέγεται η ηρωίνη;) που σερβίρουν, τότε σε αυτόν να πάνε, και μάλιστα με την φωνή του αξέχαστου Φούντα στο Χριστός ξανασταυρώνεται: βρε άααααααει στο διάαααοολο!
Επικαλούμαι για μοναδική και εξαιρετική στιγμή αυτή τη φράση που δεν την υιοθετώ συνήθως, γιατί με αυτόν τον τρόπο στέλνεις εκεί κόσμο, που κανονικά πρέπει να τους κερδίσει ο Θεός.
Αυτοί όμως είναι χαμένοι από χέρι, έτσι κι αλλιώς. Το μόνο που τους έχει απομείνει να είναι εν ζωή, είναι η καθαρή παραμύθα χωρίς νοθεία. Θα την έχουν, όσο θα παρουσιάζουν στον νονό τους, κέρδη.
Θα γίνονται βαποράκια της σκοτεινής τους αλήθειας, και θα εμπλουτίζουν το πελατολόγιό τους ώστε να μην ξεμένουν από ενέργεια, γιατί ακόμα και τα πιο λιγοστά κατάλοιπα αθωότητας που έχουν απομείνει σε αυτούς που τους παραμυθιάζουν, είναι η μοναδική τους τροφή, η μοναδική τους πηγή ενέργειας, που την κατατρώνε.
Λαίμαργοι και αδηφάγοι, δεν αρκούνται μόνο στην ενέργεια που ρουφάνε, φυσικά. Η ματαιοδοξία τους και η απληστία τους, δεν έχει πια το σκηνικό των παλαιών μεγάλων δασκάλων, και τα ενδυματολογικά πρότυπα, που με τόσο θαυμασμό, δέος και επιτυχία αντέγραψε το θέατρο κι ο κινηματογράφος. Πλέον, εμφανίζονται με μια ντρεσαρισμένη σικ λιτότητα, που εκφράζει το χαρακτήρα και τη σκηνογραφία της επερχόμενης εποχής, που μας διδάσκει να είμαστε αυτάρκεις.
Τι πρωτότυπο, έχει αυτό, δεν ξέρω...
Εμένα η προγιαγιά μου και η γιαγιά μου και η μάνα μου, μέσα στην αυτάρκεια μεγάλωσαν. Το άκουσα στην κυριακάτικη λειτουργία, το άκουσα στο σχολείο από τους μεγάλους αρχαίους φιλοσόφους, από τον Γκάντι, τον Μωάμεθ, τον Χριστό. Γιατί μας το σερβίρουν για πρωτότυπο, αναρωτήθηκα....
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να διαχωρίσω την θέση μου από τις παπαδολάτρισσες, τις χριστιανοταλιμπάν, τις αρχαιολάτρισσες και τις αθεϊστομαφίες απανταχού της γης. Ο Θεός είναι μέσα μας, πάνω μας, γύρω μας. Η επικοινωνία μαζί του είναι εσωτερική μας υπόθεση.
Επίσης πάνω μας είναι οι τρίχες μας, της κεφαλής και τους σώματος, όπως και τα νύχια μας και για τον καλλωπισμό τους απευθυνόμαστε σε κομμωτές, αισθητικούς και λοιπούς ωραιοποιητές.
Εντός του σώματός μας και συγκεκριμένα στην στοματική κοιλότητα, είναι τα δόντια μας, για τα οποία απευθυνόμαστε ανάλογα με την εργασία, στον οδοντίατρο, στον γναθοχειρουργό, στον οδοντοτεχνίτη κ.λπ.
Δεν είδα ακόμα κανένα για το δόντι του να πηγαίνει σε σεμινάριο αυτοβελτίωσης οδοντοστοιχίας που κάποιος φωτισμένος θα του πει πώς να ξαναφυτρώσει το δόντι του!
Ακόμα περισσότερο, δεν πήγε ακόμα καμιά μας σε σουβλατζίδικο για να της πουν πώς να πετύχει το σταχτί χρώμα στα μαλλιά της...
Έτσι, δεν καταλαβαίνω και όσους για την ψυχή τους τρέχουν οπουδήποτε αλλού παρά εκεί που υπάρχει ο Λουμίδης της.
Ζούμε σε μια εποχή που ευτυχώς η νευροψυχιατρική, η νευρολογία, η ψυχολογία, η ψυχανάλυση έχουν φτάσει σε έναν υπέρτατο βαθμό εξασφάλισης της καθοδήγησης αυτής της ψυχής μας και δεν καταλαβαίνω γιατί, πολλές φορές πληρώνοντας και περισσότερα, απευθυνόμαστε σε οποιονδήποτε έχει... χάρισμα!
Το χάρισμα που έχει ο καθένας μας, το έχει καταρχήν για τον εαυτό του. Δεν είναι κάτι το εμπορεύσιμο όταν αφορά σε ψυχικά χαρίσματα πάντα, κι όχι στην φωνή αηδόνι που θα σε κάνει Κάλας (αχ αφήστε με να πω ένα παράδειγμα της προκοπής, γιατί τα σύγχρονα παραδείγματα νταχτιριτατζούμ, με αποσυντονίζουν όταν πρόκειται να τα αποκαλέσω "χαρίσματα").
Όταν το χάρισμα εμποροποιείται, μπορεί να παραμένει χάρισμα, αλλά όχι του Θεού... Έχει αλλάξει η επιχείρηση, και το όνομά του αρχίζει από Δ έχει τελεία και μετά Σ και πάλι τελεία. Τώρα... Διεθύνων Σύμβουλος είναι, Διοικητικό Συμβούλιο είναι, Δαίμων Σατανάς είναι, θα σας γελάσω... Πολλοί τους βρίσκουν, πολλές ομοιότητες~**~*~~**~
Παίρνει λοιπόν την ψυχή μας το "χάρισμα" και άγεται. Πάει, πάει, ξεμακραίνει και... χάνεται. Και συ που το άφησες να σε πάει, κουφάρι μοναχό, ξερό, αφυδατωμένο και σαστισμένο. Κοιτάς το δρόμο πίσω σου, φίδι μακρύ που χάνεται πίσω από λόφους σκόνης και άμμου.
Η τελευταία γούρνα που συνάντησες, ήταν χωρίς πολύ νερό, μα το χεράκι σου έφτανε να πιάσεις μια χούφτα να ρίξεις στο πρόσωπό σου. Ναι, παιδάκι ήσουν. Παιδάκι που ήθελε να ξεχωρίσει, να γίνει το πιο καλό παιδάκι του Θεού, του μπαμπά και της μαμάς, το καμάρι όλων.
Τους είδες "λίγους" σε μια στιγμή και πήρες το δρόμο αυτού που σου είπε ότι είναι φωτισμένος. Μα, ήταν μέρα όταν εμφανίστηκε και δεν φαινόταν το φως που έλεγε ότι είχε. Έλαμπε ο γλυκός ήλιος, περισσότερο. Τον πίστεψες, όμως, χωρίς να περιμένεις να νυχτώσει να δεις αν όντως λάμπει στο σκοτάδι σαν τα αστέρια του ουρανού, σαν τον Ήλιο της μέρας.
Σου έδειξε κάτι χαρτιά με βούλες και σφραγίδες και οικόσημα και σύμβολα, και είπες "α, αυτός είναι σπουδαίος". Φορούσε και καθαρά λαμπερά ρούχα. Ούτε τα σκονισμένα παπούτσια του μπαμπά, ούτε τη λερωμένη μπροσποδιά της μαμάς, ούτε τα μαύρα ράσα του παππούλη που σε κοινωνούσε κι ας μην είχες ξομολογηθεί. Αγνό παιδί ένιωθες, αγνό όντως ήσουν, γιατί να εξομολογούσουν; Τι είχες κάνει;...
Κι όμως σε αυτόν τον κύριο με τα γυαλιστερά μαλλιά και τα γοητευτικά μάτια, τα είπες όλα. Τα όνειρά σου, τους θυμούς σου, τους φόβους σου, τις αγωνίες σου, τους στόχους σου. Κι αυτός, τα έβαλε όλα στο σακούλι του και τα έκρυψε από το φως, αυτό που σου έταξε. Νόμιζες, τα φύλαξε να αυγατίσουν, να γίνουν πραγματικότητα...
Μα, τότε δεν σκέφτηκες, ότι οι σπόροι σπέρνονται στο χωράφι, κάτω από το φως του ήλιου και ποτίζονται και φυτρώνουν και βλασταίνουν και δίνουν καρπούς. Πού να το σκεφτείς...; Σάματις είχες δει τότε ακόμα σπορά και θέρος; Πώς να έχεις δει την ορθή σπορά; Νόμιζες κι εσύ ότι οι σπόροι κρύβονται.
Πωπωω λάθος εξήγηση που είχες δώσει στην εξομολόγηση. Μα, ναι. Τώρα το βλέπεις. Στην εξομολόγηση δεν λέμε μόνο τα λάθη μας περιμένοντας την τιμωρία... Φυσικά, πως δεν το είχα δει, σκέφτεσαι. Λέμε και τα σχέδιά μας, τα όνειρά μας, τον επαγγελματικό προσανατολισμό μας. Παίρνουμε ευλογία και φεύγουμε. Φεύγουμε για την νίκη.
Α, μα ναι. Ευλογία, είναι ο ευ λόγος.. Πωπω γραφικός που υπήρξα μην γνωρίζοντας τη γλώσσα μου, λες από μέσα σου και ψάχνεις να δεις τι θα κάνεις τώρα...
Α, να γίνεις λιτός. Ναι, ωραία αυτό το πετύχαμε... Ζεις με τίποτα, γιατί τίποτα δεν σου έμεινε. Ούτε στην τσέπη. Εμ, σου είπε να ζεις με λιτότητα. Εσύ. Όχι εκείνος. Εκείνος μια χαρά φωτογραφήθηκε πάλι σε κοσμικό ρεστοράν προς χάριν επίσης κοσμικού περιοδικού.
Τελικά, τι κάνεις;... Χμμμ...Τη θυμάσαι εκείνη τη μέρα; Εκείνη, σε κείνη τη γούρνα με το νερό; Καρφωμένη έστεκε σε ένα ολόλευκο φρεσκοασβεστομμένο τοίχο. Σου είχαν πει τότε ότι αυτό το νερό κάνει θαύματα και φυσικά γέλασες και δεν πίστεψες. Τι αηδίες είναι αυτές για θαύματα με αγιασμούς και κουραφέξαλα. Ε;
Βρήκες και το δίκιο σου με εκείνον τον κύριο που συμφώνησε μαζί σου και σου είπε να μην πιστεύεις τέτοιες αηδίες και κίνησες μαζί του για το... φως.
Αλήθεια, το είχες χάσει; Ακόμα απορώ που βλέπω την ιστορία σου ξανά σε τρέιλερ. Είχε τόσο φως την μέρα που σε βρήκε εκείνος ο κύριος με το όμορφο κουστούμι.
Και τώρα; Ήρθε ο θέρος. Πάντα έρχεται. Τι γίνεται τώρα, που ο λαιμός σου έχει ξεραθεί, που το δέρμα σου είναι σαν Σαχάρα διψασμένη και στο μυαλό σου λες και φύτρωσαν αγκάθια που τρυπάνε ό,τι σκέψη περάσει;
Γιατί θυμάσαι εκείνη τη γούρνα με το νεράκι; Τι δροσιά και τι παρηγοριά σου φέρνει στο νου; Μήπως αυτό είναι στα αλήθεια το θαύμα που σου έλεγαν;
Πωπω λάθος έννοια που είχες δώσει στο θαύμα, σκέφτεσαι. Είναι πιο απλό και πιο ταπεινό τελικά.
Κι εκείνο το ζαρωμένο χεράκι με τις καφέ κηλίδες που απλωνόταν να το φιλήσεις και απορούσες με την ιεροτελεστία αυτή, γιατί το αγκαλιάζει η θύμησή σου και νοσταλγεί να το ξανακουμπήσουν τα χείλη σου; Είχε ένα άρωμα... άρωμα χωρίς άρωμα... παράξενο. Ξύνει τις αισθήσεις...
Ωπς... δάκρυσαν τα ματάκια σου. Πάρε ένα φυλλαράκι βασιλικό ή δάφνη και ακούμπα το δάκρυ σου πάνω. Βάλτο στον ήλιο. Το είδες πώς λάμπει; Λες και δεν είναι δάκρυ πια.
Μα, δεν είναι. Αγιασμός έγινε, αγιασμός. Κι αυτό, είναι το θαύμα της συγνώμης.
Σε ποιόν η συγνώμη; Μα στην αθωότητα! Ζήτα συγνώμη στην αθωότητα που έχασες και ξέρει εκείνη το δρόμο, για το θεό και το θαύμα μαζί.
Αύριο πρωτομηνιά, άμε με το παιδί του νου σου να βρεις τη γουρνίτσα και δρόσισε το κεφάλι σου. Όταν έρθει η ώρα, το θαύμα θα γίνει μόνο του. Αν νιώσεις άνετα, φίλα εκείνο το ρυτιδιασμένο χεράκι που θα σου απλωθεί. Χέρι βοηθείας είναι. Είναι ο μάστορας που θα κάνει την εσωτερική σου υπόθεση να λάμψει μπροστά στο φως του ήλιου. Δεν θα στον κρύψει για να σου πει ότι σε φώτισε. Θα στον δείξει τον ήλιο.
Εσύ δοξάρι και βιολί. Και χορδές, εσύ πάλι. Αφέσου όμως στα χέρια που θα σε κάνουν να βγάλεις τις πιο γλυκές σου νότες. Αφέσου στον μάστορα. Δεν θα σου πει ότι είναι κάποιος σπουδαίος. Άνθρωπος θα σου πει ότι είναι και δούλος. Του Κυρίου και δικός σου.
Ο άνθρωπος, μπορεί να σώσει άνθρωπο, αρκεί να είναι ο κατάλληλος.
Καλό μήνα νεραϊδοπούλες*~~*~*~**~~*
Θα αρχίσω να σας μιλάω για όλους εκείνους τους κυρίους και τις κυρίες που ζητάνε να σας φωτίσουν και που γνώρισα στο διάβα μου, που ποτέ δεν ακολούθησα περισσότερο από το να δω πού θέλουν να με πάνε και τους αρνήθηκα. Δεν θέλω να με ακολουθήσετε, δεν είναι εγώ το Φως. Ετερόφωτη είμαι σαν την σελήνη. Αν έχετε υπομονή και όρεξη καθήστε να λέμε ιστορίες, να διώχνουμε δράκους και δρακόπουλα, να λύνουμε μάγια και να πλέκουμε θαύματα. Να αντανακλάμε μαζι το φως του γλυκού ήλιου της ζωής μας.
δημοσιεύτηκε από το χρήστη NeraidaAgapimouesy @ 11:17 π.μ.
2 σχόλια
